მაია დადიანი და ხიბულა

მაია (მარიამ) დადიანმა მთელი სიცოცხლე ხიბულაში, საკუთარი გემოვნებით აგებულ სასახლეში გაატარა და იშვიათად ტოვებდა იქაურობას. მამულს მაია განაგებდა. მის ფხიზელ თვალს არაფერი გამოეპარებოდა. ბრძენი, ქართული ტრადიციებით აღზრდილი, ღრმად მორწმუნე, სამშობლოს მოყვარე. გლეხობა პატივს სცემდა და ემადლიერებოდა დიდ ქალბატონს. მოწყალე ყოფილა, ამავ დროს ყაირათიანიც, მშრომელი კაცის დამფასებელი. მეუღლის ხელგაშლილი ცხოვრება და მუდმივი ქეიფები დიდად არ სიამოვნებდა და არც არასოდეს დაუმალავს ეს. შემდგომში, უცხოეთში გადახვეწილი მისი შვილიშვილი ლევან (ჯონჯი) დადიანი 1960 წლის 27 ივნისს ნეაპოლიდან გამოგზავნილ ერთ წერილში ასე იგონებს ბებიას: ,,ოქროს ბეჭედი" თანა მაქ, ველაპარაკები ხან ონისიმეს, ხან გიგიშას, ხან პლატონს (მაია დადიანის კარის მსახურნი, - პ.ქ.), ხან ჩემ საყვარელ დიდ ბების, რომელსაც ძალიან ვუყვარდი. იქ, მის ოთახში დამიჯენდა, მეტყოდა, უყურე ბებისო, ჩემისთანა ქალს მიდღემჩი ვერ ნახავო და კიდევაც მართალი იყო, მთელი ქვეყანა მოვიარე და მისი ტოლი ადამიანი არ მინახავს. არც ერთი დედოფალი, არც ძველი და არც ახალი მას ვერ შეედრება".

მაია დადიანი გარდაიცვალა 1922 წელს და დაკრძალულია საღურწკაიოს სასაფლაოზე.

მეორე მსოფლიო ომის ვეტერანები

ახალი ხიბულა, 1985 წლის 9 მაისი, მეორე მსოფლიო ომში გამარჯვების მემორიალი.

მეორე მსოფლიო ომში გამარჯვების 40-წლისთავისადმი მიძღვნილი ღონისძიების მონაწილეები.

პირველ რიგში (მარცხნიდან): 1. დემურ ხარამიშვილი, 2 ლიონ სიჭინავა, 3. ამირან კაკაშვილი, 4. ანტონ ვარდია, 5. აკაკი ღურწკაია, 6. სერგო ლაშხია, 7. ზაურ ბასილაია, 8. შალვა კემულარია, 9. დალი ჩაბრავა, 10. ბელა გვილია.

მეორე რიგში მარცხნიდან 1. იაკიმე ჯანჯღავა 2. არტემონი ვარდია 3. შალვა ღურწკაია 4. კონდრატე ღურწკაია 5. იროდიონ ბასილაია 6. იაკიმე ხულორდავა 7. ამბაკო ღურწკაია 8. იროდი ხარამიშვილი 9. ხარიტონი კემულარია 10. ............. 11. ............. 12. კარლო ვარდია

უკანა რიგში მარცხნიდან 1. ამირანი ბასილაია 2. არტემონი ჯანჯღავა 3. შილიფი ვარდია 4. გრიშა ხარამიშვილი 5. გრიგოლი ბასილაია 6. ჯუგუ კირთაძე, 7. .......... 8. გრიგოლი თოდუა 9. ბიკენტი ქვარცხავა 10. ჭიჭიკო ჭილაია 11. არკადი ჯაბურია 12. მამანტი ჭანტურია 13. იასონ გელაშვილი 14. ......... 15. ...........16. იროდი ცირამუა 17. შალვა ჯანჯღავა 18. შალვა ადამია 19. კაპიტონ კვირკვაია 20. შოთა სოსელია 21. დათუშა ბასილაია 22. შალვა ჯიშკარიანი 23. მოკოდია თოდუა.

ფოტო მოგვაწოდა ანტონ ვარდიამ.

ქ. ხობი, მეორე მსოფლიო ომის ვეტერანები (უმრავლესობა ახალ ხიბულელია).

მარცხნიდან: 1. არკადი ჯაბურია; 2. დურუ ნარსია; 3. ნიკოლოზ (კოლია) მებონია; 4. .... 5. შოთა ნანეიშვილი; 10. ბიკენტი ქვარცხავა; 14. ჟორჟი ტყებუჩავა

ფოტოს მოწოდებისთვის მადლობას ვუხდით მაია ჯაბურიას.

ხიბულა - „ცნობის ფურცელი“ 1902 წელი

 ჩვენ გვწერენ, რომ ზუგდიდის მაზრის სოფელ ხიბულაში მცხოვრებ გრიგოლ დადიანის სასიმინდეებისათვის, 2ნოემბერს ღამით, ვიღაც ბოროტ-განმზრახველებს წაუკიდებიათ ცეცხლი და მთლად ერთიანად გადაუწვავთ. დამწვარია ოთხამდე სიმინდით სავსე სასიმინდე. როგორც გვატყობინებენ, ზარალი 6000 მანეთამდეა. ეჭვი ამ ბოროტ-მოქმედებაში არავისზე არ აქვთ. გამოძიება სწარმოებს.

„ცნობის ფურცელი“ N1981, 1902 წელი.

ეკლესიები (ნაეკლესიარი) ხიბულაში

სოფელ ზუბის `ნაოხვამუ~ _ ნაეკლესიარი. გივი გოგიას სამოსახლოსთან არის ადგილი ნაოხვამუ, სადაც ადგილობრივთა გადმოცემით, ძველად მდგარა ხის ეკლესია.

ზუბის წმ. გიორგის სახელობის ნაეკლესიარი

სოფელ ზუბის სასაფლაოსთან იდგა წმ. გიორგის სახელობის ხის ეკლესია, იქ ბოლო მღვდელი ყოფილა კონდრატე იოსავა. მას აქ სკოლაც გაუხსნია, სადაც თვითონ ასწავლიდა. დღეს იქ დგას ე.წ. `ბლოკებისგან~ აშენებული პატარა სამლოცველო, სადაც დღესაც დადიან სალოცავად გიორგობის დღესასწაულზე 6 მაისს და კლავენ ხარს, რომლის ხორცს მთელი სოფელი ინაწილებს; ქეჯვარობას კი გაბელიები აქედან დადიან `მიქამგარიობაზე~ (საქონლის სალოცავად ითვლება) სოფელ ხეთაში .

გაშფერდის (მაცხოვრის კარი) მაცხოვრის სახელობის ნაეკლესიარი

სოფელ გაშფერდის სასაფლაოსთან იდგა მაცხოვრის სახელობის ხის ეკლესია. საძირკველი ჰქონდა ქვის, რომლის ნაშთები დღესაც შემორჩენილია. ამ ეკლესიის ფიცრებისგან აუშენებიათ სკოლის შენობა. აქ მღვდლები იყვნენ ჯიქიები. მისი გუმბათის ჯვარი ჩამოუტანია ბეგი ჯანჯღავას, ეკლესია კი დაახლოებით 1896 წელს აუშენებიათ. ასევე აქ მღვდელი ყოფილა ნიკოლაიშვილი. ეს ადგილი ჩრდილოეთით უყურებს ჭაქვინჯის ციხეს, დასავლეთით ხიბულის ციხეს, სამხრეთით სენაკს. ის მდებარეობს მდ. ოჩხომურის მარჯვენა მხარეს დაახლოებით 5-6 კმ-ის დაშორებით; აქედან აღმოსავლეთით ჩანს ჩხოროწყუს რაიონი და მაღალ მთაზე მდებარე თაიას ეკლესია და კოშკი.

ზუბისა და გაშფერდის ეკლესიები საბჭოთა ხელისუფლების დროს დაუნგრევიათ.

გაშფერდი _ გაშფერდში ნაეკლესიარი ყოფილა ავთა კვირკვაიას სახლთან. იქ ეხლაც შემორჩენილია ქვის ნაშთები.

ღვთისმშობლის სახელობის ნაეკლესიარი საღურწკაიოს უბანში, სოფლის სასაფლაოსთან, სადაც დაკრძალულია მაია დადიანი.

წყარო: დავით ჭითანავა „ეკლესიები და თავდაცვითი ნაგებობები სამეგრელოში“.

საქართველოს ეროვნულ არქივში დაცული იმერეთის სინოდის კანტორის მეტრიკული წიგნების ჩანაწერების მიხედვით: ხიბულაში, ზუბსა და გაშფერდში XIX – XX საუკუნეებში (1920 წლამდე) არსებობდა შემდეგი ეკლესიები:

1. გაშფერდის მაცხოვრის სახელობის ეკლესია

2. ზუბის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია

3. ხიბულის წმინდა გიორგის/მთავარანგელოზთა სახელობის ეკლესია

4. ხიბულის ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესია

5. ზუბის წმინდა სტეფანეს სახელობის ეკლესია

6. ზუბის იოანე ნათლისმცემლის სახელობის ეკლესია.

დიმიტრი ჩხეიძე დაიბადა ხობის რაიონის სოფელ ახალ ხიბულაში

 დიმიტრი ჩხეიძე დაიბადა ხობის რაიონის სოფელ ახალ ხიბულაში. დაამთავრა ახალი ხიბულის საშუალო სკოლა. დიმიტრი ჩხეიძეა იგივე დიმიტრი მანუელი, სწორედ ასე იცნობენ ამერიკაში მაღალი მოდის სამყაროში მას. დიმიტრი ნიუ-იორკში, ოთხი ყველაზე დიდი და მნიშვნელოვანი მოდის კვირეულის: New York Fashion Week, Couture Fashion Week, Style Fashion Week, World Fashion Parade არტდირექტორია, ასევე მანჰეტენის სამოდელო სკოლისა და მოდის სახლის მფლობელი და პროდიუსერი. ქართველ არტდირექტორს საკუთარი შოუების ორგანიზებას ისეთი ბრენდები ანდობენ როგორიც არის მაგალითად Calvin Klein, Dolce&Gabbana, Brandon Maxwell, Paul Walker და ამ სფეროში სხვა წამყვანი სახელები. მან მოახერხა ევროპაში დაგროვილი დიდი გამოცდილება და დასახული მიზნები სწორად წარემართა და ამერიკული მოდის ინდუსტრიაში საკუთარი ადგილი დაემკვიდრებინა. დიმიტრი ბოლო 3 წლის მანძილზე, ახალი მიმართულებითაც შეუდგა მუშაობას, საკუთარი პარფიუმი შექმნა, რომელიც ამერიკულ ბაზარზე უკვე გამოჩნდა და მომხმარებლებში დიდი წარმატებითაც სარგებლობს.

წყარო: http://kartuli.kvira.ge/.../%e1%83%95%e1%83%98%e1%83.../...

პოეტი და პროზაიკოსი როზა ადამია

 პოეტი და პროზაიკოსი როზა ადამია დაიბადა ხობის რაიონის სოფელ ახალ ხიბულაში. დაამთავრა ახალი ხიბულის საშუალო სკოლა. 1985-1990 წლებში სწავლობდა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე. ქალბატონი როზა იყო ეროვნული მოძრაობის აქტიური წევრი.

მეგობრებთან ერთად, ფარულად გამოსცემდა თავისუფალ გაზეთ „გზას“. რ. ადამია წლების განმავლობაში ეწეოდა აქტიურ პედაგოგიურ საქმიანობას სკოლაში - ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებლად.

მისი შემოქმედება აქტიურად ქვეყნდებოდა (ქვეყნდება) ქართულ პერიოდულ პრესაში. ქალბატონი როზა ორი წიგნის (ვეფხისტყაოსანი : XXI საუკუნის ქრისტიანული აზროვნების ანბანი და აბსტრაქცია, ანუ მე - მასწავლებელი) ავტორია.

,,- ეს წიგნი ჩემი გრძნობნიერი ცხოვრების შეჯამებაა. გრძნობათა სამყარო ჩემთვის აბსურდის სამყაროა, სადაც ყოვლად დაუკავშირებელი და ულოგიკო საგნები თუ საკითხები ერთხელ მაინც ლოგიკურად დაუკავშირდებიან ერთმანეთს“ - ეს სიტყვები წაუმძღვარა ავტორმა წიგნს - „აბსტრაქცია, ანუ მე - მასწავლებელი”, რომელიც ერთ რომანს და რამდენიმე მოთხრობას აერთიანებს.

* * *

გაზაფხულმაც მიპოვა,

მწუხარება აკეცილს ნაკეც დარდში

ვერაფრით

კვირტი

ვერ ჩამატია...

ბაგეები უმანკო

ლოცვით ვეღარ ღელავენ,

ვეღარ დგამენ

ღამეში

ტაძრებს

გუმბათებიანს...

სხვა სურნელით ფეთქავენ

სულ სხვა დროის ფილტვები,

ღამემ თავის სურვილთან ღამე ვერ გაათია..

რა ვქნა,

დღესაც "სხვა" მსურს და,

შენც თუ სულ სხვა იქნები?!

ნამთვრალევი ეჭვები-

უსასრულოდ მღელვარე

მეძავივით ქუჩებში

ხეებს ვნებად აჰკვრია...

ჰოდა,

სულიც უმანკო

სისხლით

კაწრავს

სასულეთს....

როგორც

ერთ დროს მართაზი-

ეზოსმოძღვრის პერგამენტს.......

.....................................................

'მწუხარება ნაკეცი გაზაფხულზე დაგეძებს,

შენს უმანკო ბაგეზე დაბინავდნენ ლოცვები...."

ლაზარეს მონოლოგი

მე დაბადება მახსოვს ჩემი ნორჩი სხეულის..

მიწის სურნელი შეაზავეს ზეცის ოცნებებს,

დამკიდეს მერე როგორც ეული,სამყაროს ნერვზე

და ამირანის დაგლეჯილი გული მიბოძეს...

კოშკს მიშენებდნენ ვეშაპებით გარშემორტყმულებს,

უკვდავების წყალს იმ ვეშაპთა ხახაში დგამდნენ,

მინთებდნენ სანთელს ჩემი სულის ბნელ აკლდამაში

და მომძახოდნენ ებრაულ "ამენს"!

მე დავიღალე..

ფეხისგულებს მოასკდა სისხლი მარიამის ცრემლგარეული,

ვცხოვრობ ყოველდღე იუდას ლეშით და

წამებული ღმერთის სხეულს კვნესით,ვედრებით

ვუწვდი მსოფლიოს..

ვბერდები..

უკვე დედამიწის დავკარგე პულსი,

და მახსოვრობას ჩემსას თიხის ფერი დაედო,

დროის გარეშე დარჩენილი მაინც დროს ვუცდი,

ჩემივე სიტყვის მაგიურ ძალით

აქ დანიშნულ საზეო ქორწილს,გამზადებულს

მარადიული სასუფევლის

თავშესაფარში....

1989 წელი

ეკონომიკის დოქტორი მურად ნარსია

 მურად ნარსია დაიბადა 1954 წელს ხობის რაიონის სოფელ ახალ ხიბულაში. 1971 წელს „ოქროს მედალზე“ დაამთავრა ახალი ხიბულის საშუალო სკოლა.

1971-1977 წლებში სწავლობდა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საინჟინრო-ეკონომიკურ ფაკულტეტზე. უნივერსიტეტის წარჩინებით დამთავრების შემდეგ მიენიჭა ინჟინერ-ეკონომისტის კვალიფიკაცია.

1978-1980 წლებში სწავლობდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტურაში. დაიცვა დისერტაცია ეკონომიკურ მეცნიერებათა კანდიდატის სამეცნიერო ხარისხის მოსაპოვებლად. 1981 წელს მიენიჭა ეკონომიკის მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხი.

1980-1984 წლებში ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მოწვეული მასწავლებელი, პროექტის მეცნიერ-თანამშრომელი.

2010 წლიდან დღემდე საქართველოს ეროვნული უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორი.

მურად ნარსია სხვადასხვა წლებში მუშაობდა ხელმძღვანელ თანამდებობაზე - საბანკო სექტორში, საქართველოს შრომისა და ჯანმრთელობის სამინისტროში, ეკონომიკის სამინისტროში, თბილისის მერიაში, კონტროლის პალატაში. 2007 წლიდან არის კერძო აუდიტორული კომპანიის მმართველი და აუდიტორი.