ტარიელ აბრამია - ერთ-ერთი პირველი ხობელი ბოლშევიკი

 

საქ. კ. პ. (ბ) ს- რაიონულმა ორგანიზაციამ მოულოდნელად დაჰკარგა ძველი ბოლშევიკი, ლენინიზმისათვის დაუღალავი მებრძოლი რაი-აღმასკომის თავმჯდომარე ამხ. ტარიელ აბრამია. 

ამხანაგი ტარიელი დაიბადა 1891 წელს უღარიბესი გლეხის ოჯახში. 1913 წ. ის გაიწვიეს ჯარში. ორი წლის შემდეგ მას უსწრებს მსოფლიო ომი კიევში. მონაწილეობდა დასავლეთის, სარაყამის, ახალციხის, ყარსის, არდაგანისა და ართვინის ფრონტებზე.

1917 წ. თებერვლის რევოლუციამ ტარიელს მოუსწრო ტრაპიზონში, იმ ხანებში ის უკვე ჯარში მომუშავე არალეგალური ორგანიზაციის წევრი იყო. აქტიური მონაწილეობა მიიღო ჯარში მომხდარ რევოლუციურ გამოსვლებსა და ჯარის კაცთა აღმასრულებელ კომიტეტის ჩამოყალიბებაში.

კავკასიის ფრონტის დაშლის შემდეგ ის ბრუნდება სოფ. ხორგაში, მაშინ რაიონში დაქსაქსული იყო ორგანიზ. წევრები ამხ. ტარიელი სხვებთან ერთად ახარხებს ორგანიზაციის მტკიცე საფუძვლის ჩაყრას. თავს უყრის ძალებს რაიონის მაშტაბით. კავშირს აბამს სხვა რაიონებში მომუშავე ამხანაგებთან და ემზადება შეტაკებისათვის.

ამხ. ტარიელი ერთ-ერთი აქტიური ხელმძღვანელი და ორგანიზატორი იყო ხობის რაიონში ბოლშევიკური ორგანიზაციისა.

ამხ. ტარიელს სასტიკად ებრძოდენ მენშევიკები, ის უკან არ იხევდა, ერთი ორად აძლიერებდა მუშაობას, თავს უყრიდა შეიარაღებულ ძალებს. 1918 წელს ის სათავეში უდგება ხობის რაიონის პარტიზანულ რაზმს: იბრძვის ხობში, ნარაზენში, ბაშში, ყულევსა და ხორგაში. მენშევიკურმა ხელისუფლებამ შური იძია მასზე და როცა ჯუღელის დამსჯელი რაზმი ზარბაზნებითა და ტყვიამფრქვევებით ჩამოვიდა სამეგრელოს ბოლშევიკური მოძრაობის ჩასაქრობად, ტარიელის სახლკარი ცეცხლს მისცა. თვითონ ტარიელი გადადის არალეგალურ მდგომარეობაში, ის არ ჰკარგავს გამარჯვების იმედს. ის ისევ პარტიულ მუშაობას ეწევა.   

ასე დაუცხრომელი ბრძოლით გაატარა მან არალეგალური მუშაობის წლები. საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარებიდან 1921-24 წლამდე იყო ხორგის აღმასკომის თავმჯდომარე,  1924-29 წ. გადაყვანილი იქნა ნოჯიხევის აღმასკომის თავმჯდომარედ, 1920 წელს მას ნიშნავენ ხობის რაიაღმასკომის მიწგანის გამგედ, 1931 წელს მემინდვრეობის რაიკავშირის თავმჯდომარედ, 1931-32 წ. რაი-მილიციის უფროსად. ამის შემდეგ ის ინიშნება რაი-აღმასკომის თავმჯდომარედ, სადაც ის მუშაობდა დღემდე.

ამხანაგი ტარიელი იყო დაუღალავი მტკიცე და ნაცადი ბოლშევიკი. ის უდიდესი ენთუზიაზმით ასრულებდა პარტიისა და ხელისუფლების ყოველგვარ დავალებას. ამხანაგი ტარიელი იყო იშვიათი ადამიანი, ამით დაიმსახურა მან უდიდესი სიყვარული და ავტორიტეტი ხობის რაიონის კოლმერნე და ერთპიროვნულ მშრომელ გლეხობაში. უკანასკნელ დღემდე ის არ მოშორებია თავის საქმეს და ლენინიზმის პრაქტიკულად განხორციელების სადარაჯოზე იდგა, როგორც ბოლშევიკური ძველიგვარდიის უერთგულესი ჯარისკაცი.

დღეს უკვე აღარაა გვყავს ის შეუპოვარი რევოლუციონერი, ის გამოაკლდა ხობის რაიონული ორგანიზაციის რიგებს, მაგრამ მისი ხსოვნა, მისი სამაგალითო ბოლშევიკური სიმტკიცე და პარტიისადმი ერთგულება მუდამ დაუვიწყარი იქნება მისი თანამებრძოლ ამხანაგების ხსოვნაში.

ამხანაგების ჯგუფი: ავქ. შონია, ი ბუბუტეიშვილი, გრ. ბარამია, ნ. ფარცხვანია, ი. აბრამია, პ. მირცხულავა.

გაზეთი „კომუნისტი“ N190, 1934 წ.

სოფელი ხეთა საქართველოს პროსოპოგრაფიის ბაზაში

 

1881 წელს ბესარიონ ხაბურძანია ზუგდიდის მაზრის სოფელ ხეთის სკოლაში მასწავლებლად მუშაობდა.

1881 წლის 25 ოქტომბერს ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების საქმისმწარმოებელმა, გრიგოლ ყიფშიძემ ხეთის სკოლის მასწავლებელ ბესარიონ ხაბურძანიას შესავსებად გაუგზავნა კითხვარი სკოლის მდგომარეობის შესახებ.

1881 წლის 6 დეკემბერს სოფელ ხეთის სკოლის მასწავლებელმა ბესარიონ ხაბურძანიამ სკოლის მდგომარეობის შესახებ ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების გამგეობას მოხსენება გაუგზავნა.

1881 წლის 6 დეკემბერს მასწავლებელმა ბესარიონ ხაბურძანიამ ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების გამგეობას მისწერა, რომ სოფელ ხეთის სკოლისთვის საჭირო იყო შემდეგი წიგნები: „ბუნების კარი“ და „როდნოე სლოვო“, თითოეული 11-11 ეგზემპლარად.

მასწავლებელ ბესარიონ ხაბურძანიას ცნობით, 1881 წლის 6 დეკემბრისთვის სოფელ ხეთის სკოლაში სწავლობდა 29 მოსწავლე ვაჟი და ჯერჯერობით არცერთი ქალი, მათგან ღარიბი იყო 15, რომელთაც არ შეეძლოთ საკუთარი სახსრებით სახელმძღვანელოებისა და სასწავლო ნივთების შეძენა.

1881 წლის 6 დეკემბერს სოფელ ხეთის სკოლის მასწავლებელმა ბესარიონ ხაბურძანიამ ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების გამგეობას აცნობა, რომ წიგნები და სასწავლო ნივთები ღარიბ მოსწავლეთათვის უფასოდ დასარიგებლად მის იქ ყოფნაში (1881 წლის მარტიდან) არცერთხელ მიუღიათ. მისი აზრით, შესაძლოა, მისი წინამოადგილეების დროს მიეღოთ წიგნები, რომლებიც ახლაც ჰქონდა სკოლას და იყენებდნენ მოსწავლეებისთვის.

 1897 წლის 11 ნოემბერს გაიმართა წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ოცდამეთორმეტე სხდომა. სხდომაზე გამგეობას თხოვნით მიმართა ხეთის სკოლის პედაგოგმა ესტატე შუშანიამ, რომ სკოლას გაუგზავნონ სასკოლო წიგნები და ნივთები. საკითხის განხილვა გამგეობამ მომდევნო სხდომისთვის გადადო.

1897 წლის 25 ნოემბერს გაიმართა ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ოცდამეთოთხმეტე სხდომა. სხდომაზე გამგეობას თხოვნით მიმართა ხეთის სკოლის პედაგოგმა ესტატე შუშანიამ, რომ სკოლას დახმარებოდნენ სასწავლო წიგნებით, რაზედაც გამგეობამ განაცხადა, რომ მხედველობაში მიიღებდნენ პედაგოგის თხოვნას.

1903 წლის 2 ივნისს მიხეილ სტეფანეს ძე გვასალია, ქართულ-მეგრული ეპარქიის ჩარევით, ხეთის მთავარანგელოზის სახელობის ეკლესიის მღვდლად დაინიშნა.

1905 წლის 3 დეკემბერს მიხეილ სტეფანეს ძე გვასალია ხეთის ნორმალური ორკლასიანი სასწავლებლის საღვთო სჯულის პედაგოგად დაინიშნა.

1917 წლის 22 ივნისის გაზეთში „ხმა ქართველი ქალისა“ N 11 დაიბეჭდა ს. ხეთიდან შემომწირველთა სია გაზეთის, „ხმა ქართველი ქალისა“ სასარგებლოდ: ედუქსი კვირკველია, ალექსანდრე ლებონმჟავა, ეფროსინე დავითაია, პარასკევა გვასალია.

1920 წლის 18 აგვისტოს გაზეთ „ერთობის“ ცნობით, სოფელ ხეთის (ზუგდიდის მაზრა) მცხოვრები კოსტა შელიამ განაცხადა, რომ ტოვებდა კომუნისტურ პარტიას, რომლის წევრად ადრეც ითვლებოდა.

წყარო:საქართველოს პროსოპოგრაფია

 

ოლიმპიური ჩემპიონი სალნიკოვი ხობში

1985 წელს, ქალაქ ხობში, რუსთაველის სანაპიროზე (დღევანდელი თამარ მეფის სანაპირო), სამგზის ოლიმპიურ ჩემპიონ სალნიკოვს, მეუღლესთან ერთად ხის ნერგი დაურგია. (1985 წელი, გაზეთი "ლელო").